Fyrirlestur Örnu

Það vakti mig fljótlega til umhugsunar að fagleg sjálfsmynd leikskólakennara skuli mótast í svo ríkum mæli af viðhorfum utanaðkomandi. Það eru engar stórfréttir að samfélagið sem við höfum búið til er ekkert að missa sig í virðingu fyrir starfi leikskólakennara. Þeim er borgað eilítið meira en blaðberum og þumalputtareglan í geiranum virðist vera sú að það dugi að hafa einn faglærðan starfsmann á deild, svo nægi að aðrir starfsmenn uppfylli þá grundvallarkröfu að vera ekki illa við börn.

Ég hef svo sem rekist á svipuð viðhorf, þó ekki jafnsvæsin, í garð grunnskólakennara.

En að stéttin skuli leyfa þessum viðhorfum að hafa jafn sterk áhrif á mig, það hafði mér ekki dottið í hug.

Það var líka afar áhugavert að sjá hvernig viðhorfin spanna mjög skýrt markað litróf. Leikskólakennarar sjálfir hafa þær hugmyndir um starf sitt að þeir þjóni tilgangi í lífi barnanna sem þeim er treyst fyrir. Þetta viðhorf endurspeglast ekki að öllu leyti hjá foreldrum og um leið og spurðir eru aðilar sem ekki tengjast börnunum sjálfum, eins og stjórnmálamenn, þá kemur þveröfugt viðhorf upp á borðið og litið er á leikskólakennara fyrst og fremst sem áhrifaaðila í lífi foreldra barnanna sem þeim er treyst fyrir, m.ö.o. gera leikskólakennarar foreldrum fyrst og fremst kleift að sinna vinnu í stað barnauppeldis.

Þetta er ljót sýn á leikskólann. Hún á einnig við um grunnskólann upp að vissu marki, sem sést til dæmis á því að skólaárið tekur ekki lengur mið af bústörfum. Þessi vídd á hlutverk skóla er auðvitað til og við eigum að viðurkenna hana. En það er greinilega nauðsynlegt að yngja upp í stétt stjórnmálamanna og fá þangað fleira barnafólk.

Sú gagnsemi sem mér sýnist í fljótu bragði að ég geti haft af rannsókn Örnu og fyrirlestrinum er sú að ég hef öðlast skýrari sýn á það hvernig viðhorf aðila utan skóla geta mótað viðhorf innan hans, svo og áherslur í starfinu sem þar fer fram. Það mun gagnast mér að hafa þessa vídd í huga þegar ég tek ýmsar ákvarðanir í starfi í framtíðinni.